در ماههای گذشته رئیسجمهور پزشکیان در توجیه و استدلال برای حذف ارز ترجیحی در دیماه 1404 آن را تصمیمی ناگزیر برای پیشگیری از قحطی و یک سیاست (انفعالی اما بهموقع) از جنس مدیریت بحران برای تأمین ارز و واردات کالاهای اساسی و خوراک دام دانست.
ایران نفت میفروشد؛ اما فروش محموله، پایان ماجرا نیست. نفتکش از آبهای ایران حرکت میکند، سامانه موقعیتیاب آن خاموش یا دستکاری میشود، محموله گاه در میانه دریا به کشتی دیگری انتقال مییابد و اسناد، پرچم یا مبدأ آن تغییر میکند تا سرانجام نفت، عمدتاً با تخفیف، به دست خریدار برسد.
تاریخ توسعه اقتصادی کشورها نشان میدهد که نقاط عطف پیشرفت، همیشه در دوران آرامش شکل نگرفتهاند. بسیاری از بزرگترین جهشهای صنعتی جهان، پس از جنگها، بحرانهای اقتصادی یا شوکهای بزرگ رخ داده است؛ زیرا بحران، علاوه بر آنکه تهدیدی جدی برای اقتصاد محسوب میشود، همزمان توانایی آشکار کردن ظرفیتهای پنهان، اصلاح رویههای ناکارآمد و بازآفرینی اعتماد ملی را نیز دارد.
جمال عبدالناصر یکی از کاریزماتیکترین و اثرگذارترین رهبران جهان عرب در قرن بیستم بود؛ رهبری که بازخوانی تقابلش با اسرائیل هنوز میتواند درسآموز باشد.
با آغاز مدیریت دکتر برات کریمی، مجموعهای از اقدامات اصلاحی با تمرکز بر سه محور «کنترل ناترازی»، «افزایش بهرهوری داراییها» و «اصلاح ترکیب منابع و مصارف» در دستور کار قرار گرفت.
در تاریخ ملتها، لحظاتی وجود دارد که اهمیت آنها نه در خودِ رویداد، بلکه در پیامدهای آن برای آینده کشور نهفته است. درگذشت و آیین تشییع آیتالله سید علی خامنهای را نیز باید از همین منظر تحلیل کرد. این رخداد، صرفاً پایان حیات سیاسی یکی از اثرگذارترین شخصیتهای جمهوری اسلامی نیست؛ بلکه آغاز مرحلهای است که در آن، ظرفیت ساختار سیاسی ایران برای حفظ ثبات، انتقال اقتدار و مدیریت محیط امنیتی منطقه به آزمون گذاشته میشود.
سرزمین ایران، بیش از آنکه بر منابع و معادنش تکیه داشته باشد، بر ظرفیت بیپایان مردمانی استوار است که میتوانند ثروت نهفته در دل این خاک را به عزت، آبادانی و آینده روشن بدل کنند.
در اقتصاد ایران کمتر مدیری را میتوان یافت که همزمان با اجرای اصلاحات ساختاری، از موج تخریبهای رسانهای فیکنیوزها نیز در امان مانده باشد. هر جا منافعی به خطر بیفتد، معمولاً نخستین واکنش، نه در اتاقهای هیئتمدیره، بلکه در برخی شبهرسانهها و فیکنیورها دیده میشود.
شرایط پسا توافق میتواند آغاز دورهای جدید برای صنعت روانکار کشور باشد؛ دورهای که در آن توسعه زیرساختها، افزایش ظرفیتهای تولید و حرکت به سمت خلق ارزش افزوده بیشتر، اهمیت ویژهای پیدا میکند.
آنچه این ملت را استوار نگاه داشت، صرفاً تجهیزات و محاسبات مادی نبود؛ بلکه نیرویی بود فراتر از چارچوبهای متعارف قدرت؛ نیرویی که از فرهنگ عاشورا سرچشمه میگیرد و در جان انسانها امید، استقامت و معنا میدمد. این همان سرمایهای است که در بزنگاههای تاریخی، حقیقت و کارآمدی خود را آشکار میسازد.
